Füruzan

   Ergenlik geçti geçeli, çocukluğumun iç karartıcı hikayelerine dönmeye pek niyetim yok.

   Neydi o seksen sonrası bize sürekli pompalanan şeyler! Gereksiz sanrılar, ajitasyonlar, karardıkça kararmalar, Kemalettin Tuğcu, tecavüzcü Coşkun, karısını köyde bırakan Almancı koca, kuduz, fakirlik lik,lık...

   Yazdıkça tüylerim diken diken oldu. O dönemin filmleri de konuları da canıma yetmiştir. Bir de tutup o dönemden çıkıp gelmiş kitapları okumak içimi tekrar şişirmeye yetmektedir. Örnek veriyorum, Sabahattin Ali'nin Kuyucaklı Yusuf!
O güzelim Kürk Mantolu Madonna varken, nereden çıktı şimdi bu dil, bu bakış?

   Leyla Erbil kitaplarını almışken, "boşa gitmesin okuyup bitireyim" dedim. Sonra da "boşa gitseydi iyiydi" dedim. O hava bana eski dönemlerin sevimsizliğini hatırlattı. Yine de merakımdan Füruzan'ı aldım elime. Parasız Yatılı.

   Hikayelerden oluştuğunu görünce ilk hayal kırıklığı, ikincisi ise okumaya başlayınca... fakat yine de Leyla Erbil okumak gibi bir hissiyat değil bu. Evet, hep bildiğimiz Anadolu insanının sanrıları, hep olumsuz bir bakış, ama yine de kendini okutmasını bildi. Dilin güçlülüğü bu kitabı bana okutturdu. Başka şans verir miyim, sanmam?

Dante gibi ortasındayım ömrün II

... sanki hayat artık 360 derece!

   Yaşamımın akışı uzun bir süre sabit olmadı. Üstelik buna çok alıştım. Doğduğum şehir ve yaşadığım
şehrin farklı olması; ait hissedememek... oysa bu tabir ne kadar da klişe. Klişe olması, doğruya yakınlığının da kanıtı belki.

   İşin içine uzaklarda uzun vakit geçirmek, farklı yaşamlar görmek ve bitmeyen özlemler eklenince...benden nasıl bir insan çıktı hala bilemiyorum.
Nasıldım önceleri, sonra nasıl oldum, kim oldum?
Değişimlerin hayatım olduğu yaşantıma başka bir şey daha ekledim bu yıl: Yeniden okullu olmak!
Hayallerimin gerçekleştiği bir ortama yumuşak bir iniş. Çok güzel olması gerekirken, hayatın rüzgarı karşısında karışıp gitmek...hayat böyle...
Ve işte şimdi bunu fark ediyorum. Ömrün ortalama tahmini ortasında çocuksuz bir hayatı seçmiş biri olarak yaş itibari ile yaşımın epey üstünde ve altında insanlarla bir arada olduğum çok tuhaf bir dönemdeyim.
Hiçbiri zorunluluktan değil, her birinin yeri ayrı, her biri ayrı ayrı değerli. Bambaşka açılardan bana katacakları pek çok şey var, hissedebiliyorum.
İşte hayat öyle bir 360 derece. Sevinçler, hüzünler, yaşlılar ve gençler... Nerede olduğunu bilmediğim kendi kafamla beraber.